Hoe een plan B verrassend goed kan uitpakken.

De zoektocht naar een studie.


Onze oudste zoon was na de Havo een beetje zoekende, hij schreef zich in voor Commerciële Economie bij de HvA. Dat was geen succes. Ik zag hem ongeïnspireerd naar de lessen sjokken. Tegen de kerst ging ik met hem in gesprek. Hij voelde zich schuldig omdat hij de verkeerde keuze had gemaakt. Hij wilde graag stoppen en even gaan werken. Ik vond dat een goed idee, mijn man vond dat lastig. “Zo leren we hem opgeven”. Ik snapte zijn gedachte helemaal, maar mijn intuïtie zei dat stoppen klopte. We hakten samen de knoop door en hij stopte met zijn studie. Door het werken zag ik onze zoon opbloeien, hij kon zijn talenten daarin kwijt. Hij is praktisch, kan goed zelfstandig werken en oplossingen bedenken. Dat zag de AH ook en hij kreeg steeds meer verantwoordelijkheden. Hierdoor voelde hij zich gewaardeerd, ik zag een blijer en opener kind. Daarbij leerde hij veel sociale skills op de werkvloer, die zo ontzettend belangrijk zijn.

De tweede ronde 

Na dit half jaar werken was Damian klaar voor een nieuwe studie, hij had voor Build Enviroment gekozen aan de HvA (bouwkunde). Dit bleek een stuk beter te passen dan economie, maar het eerste jaar is breed en je hebt dus een hoop vakken waar je niet zoveel mee hebt. Hij had zijn zinnen gezet op Asset Management, dat ging zijn keuze worden. Hij had een aantal gave opdrachten gemaakt en wij zagen dat hij blij was het resultaat. Voor de vakken die hem minder boeide kostte het hem meer moeite om zichzelf te motiveren en aan het einde van het jaar had hij 48 punten gehaald in plaats van de 50 die je minimaal moet halen (60 was het maximale punten). Hij had teveel op de marge gegokt en het ging mis. Als hij verzachtende omstandigheden kon aandragen aan de commissie zou hij wellicht door mogen, maar die waren er niet. Hij zei “ik ga niet liegen”, “Ik ga de waarheid vertellen, dat voelt beter, ik ga staan voor wie ik ben".

Hij is gaan zitten voor zijn betoog en ik was onder de indruk van wat hij opgeschreven had. Hij toonde veel zelfkennis en stak ook hand in eigen boezem. Hij kon heel goed verwoorden waarom hij zo graag Asset Management wilde doen en waarom het zo goed paste bij zijn persoonlijkheidsprofiel. Ik dacht “als je dit als leraar hoort word je toch enthousiast!", ik was echt trots op hem. Maar helaas bij de HvA waren ze onverbiddelijk. Daar is een fout geen leermoment, maar een afserveer moment. Hij kon dus vertrekken, je mag het jaar niet over doen, je mag ook niet door onder bepaalde voorwaarden. Nee je moet weg en je mag bij de HvA niets in die richting doen het komende studiejaar. Daar stond hij dan, teleurgesteld in zichzelf en in het schoolsysteem.


Tijd voor een plan B


Nu ben ik niet van bij de pakken neerzitten, voor alles is een oplossing. Hij gaf aan niet overhaast een nieuwe studie te willen kiezen, wat ik helemaal begreep. Direct dachten wij aan het plan om een winter als skileraar aan de slag te gaan bij Snowminds. Via een collega hoorde ik van deze organisatie. Damian is gaan informeren, had direct een intake gesprek en hakte de knoop door “Dit ga ik doen mam!”.

snowminds nl

Zo'n opleiding kost natuurlijk genoeg geld en Damian ging gelijk keihard aan de bak bij de AH en daarnaast ook nog pizza's bezorgen in de avond. Hij had een doel en ging ervoor, ik zag weer een blij kind. Eind november ging hij starten in Kaprun, een twee weekse opleiding van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. Vanaf het eerste moment vond hij het geweldig, hij skiet als van jongs af aan en is er dol op. Hij vertelde dat hij weer opnieuw moest leren skiën, vanaf de basis en technisch alles netjes uitvoeren. In die twee weken werden ze klaar gestoomd voor het werk en daarna bracht de organisatie ze naar het gebied waar ze ingedeeld waren om te gaan werken. Damian was ingedeeld in Zell am Ziller. Bij aankomst aldaar moest hij wel even wennen, alles was anders dan hij had voorgesteld. Leren omgaan met tegenslagen en dingen die anders lopen dan verwacht zat dus in het pakket. Top!

Zell am Ziller

Al snel vond hij zijn draai en begon hij te genieten van het werk en alles wat daar bij komt. De après ski met zijn collega's, de lol van het samenwonen in een groot huis, het zelfstandig je ding doen, hij geniet ervan. Ik had hem van de week aan de telefoon en we spraken over hoe hij het gaat aanpakken als hij weer thuis komt. Ik vroeg hem, wil je dit nog een jaar doen? Hij was heel duidelijk “Nee mam, ik ga nu wel echt voor een studie”. Maar we zijn het er over eens dat hij hier zoveel geleerd heeft, niet alleen qua werk, maar ook over zichzelf. Ik voel het aan alles, ik zie een open en vrij kind wat geniet en heel veel zelfvertrouwen heeft gekregen door dit avontuur. Hij is wakker en vrij, zo voelt het.


Some times when things are falling apart, they may actually be falling into place.

Damian aan het werk bij Pro Zell

We gaan het wel zien wat de toekomst hem brengt. Ik heb er in ieder geval alle vertrouwen in. Het is mij ook weer extra duidelijk geworden dat jonge mensen veel leren door te doen, dat geeft energie. Veel van onze studies leiden op voor het verleden, het sluit vaak niet meer aan bij hoe zij nu in het leven staan. Een HBO diploma is de heilige graal, zonder dat kom je er niet zeggen ze. Ik denk dat dit schijnveiligheid is, met diploma kun je ook zonder baan zitten. Gelukkig zie je veel ondernemers die zelf gaan opleiden, helaas zijn dit vaak hele dure studies en voor de meesten onbereikbaar. Er staat nog veel te doen in het onderwijs. Ik ben in ieder geval blij met de zoektocht van onze zoon en al zijn missers, hij leert van zijn fouten, hij valt, hij staat op, hij komt er wel!


Elliëtte Kreek

Kom in contact