Fietsen in het donker, over wijze boodschappen van je kind aan jou.

Opvoeden van je kinderen

Als er iets is wat je uitdaagt, op de proef stelt en wat je af en toe tot wanhoop kan drijven is het wel opvoeden. Ik spreek uit ervaring. Onze zoons zijn inmiddels 19 en 17 en beiden zijn ver boven mij uitgegroeid. Ik kijk tegenwoordig tegen ze op, wat een mooie ervaring is. Het lijkt soms nog wel gisteren dat ze klein waren en in pyjama tegen me aan zaten met schoongewassen haren en een knuffel in hun handen, het is voorbij gevlogen. Ik hoor andere moeders nog zo tegen mij zeggen "let maar op, kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen, grote zorgen". Het is een cliché maar wel waar. Iedere fase kent zijn uitdaging en naar mate ze groter worden wordt de weerstand groter, letterlijk en figuurlijk. 

Confronterend

Wat mij vooral duidelijk werd is dat opvoeden heel confronterend kan zijn, het legt je zwakke punten genadeloos bloot en soms voel je je enorm onmachtig. Vaak omdat je niet helemaal zicht hebt op je blinde vlekken, wat logisch is, anders zouden het geen blinde vlekken zijn. Dus word je uitgedaagd om anders naar een probleem te kijken en te ontdekken wat je ervan kunt leren. Geloof me, dat is soms heel irritant, maar oh zo waardevol.

Gebruiksaanwijzing bijgeleverd graag

Het zou zo fijn zijn als we bij de geboorte een gebruiksaanwijzing kregen met wat we moeten doen. Waarin staat wat werkt en wat niet, zodat alles soepel loopt en wij ons enorm geslaagd kunnen voelen in ons ouderschap. Helaas, tot op heden is er nog nooit een beschrijving gevonden bij de geboorte, misschien zitten ze verstopt in de placenta? Er rest ons dus niets anders dan een ontdekkingsreis. Soms gaat het best soepel en in andere gevallen is het één grote speurocht.

Daarom vergelijk ik het opvoeden van kinderen graag met "fietsen in het donker". Je weet hoe je moet fietsen, je kunt je balans houden op een fiets en je weet hoe je moet trappen. Maar door het donker zie je niet waar je heen gaat. Je ziet alleen wat vlak voor je ligt en je zult dus met veel vertrouwen op de tast vooruit moeten. 

Ontdekkingen

Onze kinderen zijn onze leermeesters. Met hun gedrag en boodschappen willen ze ons iets duidelijk maken, namelijk waar wij nog in kunnen groeien. Wij mogen nog kijken naar bepaalde stukken die aandacht verdienen. Denk hierbij aan oude pijnen, wonden die nog gevoeld of geheeld mogen worden, lessen die nog niet geleerd zijn. Carl Gustav Jung (1875-1961) de grondlegger van de analytische psychologie sprak vorige eeuw deze wijze woorden al:

If there is anything that we wish to change in the child, we should first examine it and see whether it is not something that could better be changed in ourselves. 

Ik heb zelf enorm veel geleerd door mijn kinderen. Alleen het feit al dat je jezelf niet meer voorop kunt zetten, dat jouw wensen en behoeften soms ondergeschikt zijn omdat het kind voor gaat. Verantwoordelijkheid, flexibiliteit, geduld en vertragen zijn woorden die opkomen bij mij als ik denk aan wat ik geleerd heb door het opvoeden. Daarbij was het thema kwetsbaarheid een groot issue. Ik toonde als kind mijn kwetsbaarheid liever niet. Ik deed liever flink, dat voelde veiliger. Toen onze zoons kwetsbaarheid lieten zien, voelde dat onprettig. Ik wilde ze het liefst zo snel mogelijk weerbaarder maken, echter was dat vooral mijn ongemak en niet hun thema. Ik mocht leren om zelf meer in contact te zijn met mijn eigen kwetsbaarheid. Het enige wat ik te doen had was ze de ruimte en het vertrouwen te geven. Ze hebben zich prima ontwikkeld, het was dus duidelijk mijn ding en mijn taak om daar iets mee te doen.

Spiegel

Wij denken vaak onterecht dat onze kinderen dingen niet weten of niet door hebben. Bijvoorbeeld dat er huwelijksproblemen zijn, dat je op je werk helemaal niet goed gaat of dat je in stilte pijn en verdriet bij je draagt. We willen ze niet belasten met onze shit, wat heel begrijpelijk is, maar bewust of onbewust dragen ze dit juist met alle liefde. Bijvoorbeeld een kind wat angsten heeft die niet te herleiden of te verklaren zijn, dan weet ik eigenlijk al dat we in het familiesysteem moeten kijken, te beginnen bij de ouders. Wat hebben ouders misschien niet verwerkt of wat dragen ze mee wat zwaar weegt voor ze?

Zo sprak ik met een vader van een jongetje met angstklachten. In het gesprek werd mij duidelijk dat vader een oorlogstrauma had opgelopen tijdens een missie. Dit was nog voordat hij kinderen kreeg. Hij had het ver weggestopt en sprak er liever niet over. Hij vertelde dat hij na die missie een keer thuis zat en dat er buiten onverwacht een harde knal was. In complete paniek is hij onder de tafel gedoken en zat daar te bibberen, zijn trauma wond lag wagenwijd open. Ik vroeg hem wat zijn zoontje ook alweer doet als hij een angstaanval heeft? Hij antwoordde "hij duikt onder de tafel en zit daar dan te bibberen". Het werd stil en we kregen kippenvel. De boodschap was duidelijk, vader heeft nog te helen en naar zijn oude wond te kijken, wegstoppen is niet gezond. 

Andere bril opzetten

Het is dus heel waardevol om dingen vanuit een ander perspectief te bekijken, het levert ons waardevolle inzichten op. Onbegrepen gedrag kunnen we zo beter begrijpen en daarom wordt het ook minder nodig. Wil jij dit graag en wil je graag samen met mij kijken naar jouw hulpvraag? Je bent van harte welkom.

Elliëtte 

Voorbij het oordeel van goed of fout ligt een open veld, ik ontmoet je daar ~Rumi

Ja ik wil contact met Elliëtte!

 

 

 

 

 

 

Kom in contact